Kędzierzyński Panteon Sławy

Bogusław Mienculewicz (członek zespołu w latach 1993-1999) Jeden z najbardziej zasłużonych dla kędzierzyńskiego klubu siatkarzy. Urodzony w 1965 roku, 198 cm, wychowanek Bolesławickiego Klubu Sportowego, zawodnik Chełmca Wałbrzych, z którym zdobył Puchar Polski (1993). Były reprezentant Polski.
Do Kędzierzyna przeszedł w 1993r., grając w nim przez 6 kolejnych sezonów do 1999 r. Grał na pozycji środkowego bloku, zasłynął niezwykle skutecznym atakiem z drugiej linii. W olbrzymim stopniu przyczynił się do awansu klubu do serii A 1 ligi (1995), później wraz z zespołem świętował mistrzostwo Polski (1998) i dwukrotnie wicemistrzostwo ('97 i '99). Ceniony przez kibiców i kolegów z parkietu. Pełnił funkcję kapitana zespołu w latach 1997-99. Grał z numerem 11.

Jan Such, urodzony w 1948 roku, były zawodnik Resovii Rzeszów, olimpijczyk (Monachium 1972), absolwent Akademii Wychowania Fizycznego w Warszawie.
Pełnił funkcję I trenera zespołu Mostostalu - Azoty w latach 1997-99. Odmłodził drużynę, wprowadzając do pierwszej szóstki takich zawodników jak M.Prus, M.Chadała, R.Szczerbaniuk, P.Papke W okresie dwuletniej pracy w klubie prowadzony przez niego zespół zdobył pierwszy w historii klubu i miasta tytuł mistrza Polski (1998), tytuł wicemistrzowski (1999), a także awansował do 1/8 finału Pucharu CEV oraz rozgrywek grupowych Ligi Mistrzów. Obecnie jest trenerem KS Jastrzębie, który to klub doprowadził do 3 miejsce w lidze w 2001.

Urodzony w 1969r, 198 cm, wychowanek KKS Kluczbork, zawodnik Stali Nysa, AZS Częstochowa (czterokrotne mistrzostwo Polski), Legii Warszawa. Do Mostostalu przeszedł po awansie klubu do Serii A w 1995, będąc wówczas aktualnym reprezentantem kraju (6 miejsce na ME '95). Grał na pozycji środkowego bloku, był najlepiej blokującym siatkarzem w zespole i jednym z najlepszych w tym elemencie gry w lidze. Współtwórca największych sukcesów klubu - mistrzostwa (1998) i dwukrotnego wicemistrzostwa ('97 i '99) Polski. Grał z numerem 7.

Absolwent AWF we Wrocławiu, były trener reprezentacji Polski kobiet i mężczyzn. Był trenerem pierwszego zespołu Chemika, a później Mostostalu w latach 1993 - 1997. W tym okresie prowadzony przez niego zespół wywalczył awans do serii A pierwszej ligi (1995), drugie miejsce w Pucharze Polski (1997), a także tytuł wicemistrza Polski po zaciętych meczach z Yawalem AZS Częstochowa (1997). Po odejściu z klubu rozpoczął pracę we Włókniarzu Bielsko - Biała, który to klub wprowadził do serii A 1 ligi.

Jeden z najbardziej zasłużonych dla kędzierzyńskiego klubu siatkarzy. Urodzony w 1968 roku w Warszawie, 186 cm, wychowanek MDK Warszawa, zawodnik KS Jastrzębie Borynia (3 miejsce w lidze '91), Stali Nysa (dwa wicemistrzostwa Polski i Puchar Polski). Były reprezentant Polski (ponad 100 meczów).
Do Kędzierzyna przeszedł w 1996r., grając w nim przez 5 kolejnych sezonów do 2001 r. Grał na pozycji rozgrywającego. Słynął z wojowniczego charakteru, był niekwestionowanym liderem zespołu na boisku. Stał się jednym z najważniejszych ogniw drużyny i współtwórca największych sukcesów klubu. Zdobył w Mostostalu 3 mistrzostwa Polski ('98,'00 i '01), 2 wicemistrzostwa, 2 Puchary Polski ('00,'01), grał w finale Puchary CEV ('00). Bardzo lubiany i ceniony przez kibiców. Pełnił funkcję kapitana zespołu w latach 1999-2001.
Grał z numerem 6.

Marcin Prus (członek zespołu w latach 1997-2002) Urodzony w 1978r, 198 cm, wychowanek SKS Polmos Starogard Gdański, swoje umiejętności doskonalił w SMS PZPS Rzeszów. Do Mostostalu przeszedł z tytułem Mistrza Europy i Mistrza Świata Juniorów (96 i 97). W Kędzierzynie został rzucony od razu na głęboką wodę, znakomicie wkomponował się do zespołu i był jednym z najlepszych polskich środkowych. Przez wiele lat Marcin stanowił o sile bloku Mostostalu będąc jednym z najspontaniczniejszych graczy ligi, a na pewno najbardziej charakterystycznym (kolorowe fryzury). W Mostostalu Marcin zdobył 3 tytuły MP (1998, 2000, 2001), dwa razy był wicemistrzem Polski (1997, 1999) oraz zdobył 3 Puchary Polski (2000, 2001, 2002). Na arenie międzynarodowej wywalczył III -e miejsce w Pucharze Konfederacji 2000, a także wielokrotnie reprezentował barwy narodowe w meczach kadry i podczas Ligi Światowej. Grał z numerem 11.

Popularny Świder to kolejny z wielkich w historii klubu. Siatkarskiego rzemiosła uczył się w Zniczu Gorzów. Następnie grał w Stilonie Gorzów skąd sprowadził go Waldemar Wspaniały. Uważany jest za tytana pracy, gdyż brak oszałamiającego wzrostu (193 cm) rekompensował dużym wysiłkiem na treningach. Efektem tego jest bardzo duży wyskok. Z Mostostalem sięgał po największe laury: Mistrzostwo Polski (2001, 2002, 2003), Puchar Polski (2001, 2002), 4 miejsce Final Four 2003, 3 miejsce w Final Four 2004. Właśnie po finale Ligi Mistrzów w Mediolanie zauważono "Świdra" we Włoszech. Sebastian nie wahał się ani chwili. Postanowił, że kolejne dwa sezony spędzi we Włoszech reprezentując barwy RPA Peruggi. Grał z numerem 13.

Paweł tak jak Marcin Prus pochodzi ze Starogardu Gdańskiego. Z siatkówką zetknął się w Polmosie Starogard Gdański. Następnie przeszedł do MKS MDK Warszawa, z którym zdobył tytuł Mistrzów Polski Juniorów 1996. Po tym sukcesie został zauważony przez włodaży Mosto. Bardzo prędko wdarł się do pierwszej szóstki. W Kędzierzynie spędził siedem lat. W tym czasie przeżył najpiękniejsze lata swojej kariery. Z Mostostalem zdobył: Mistrzostwo Polski 1998, 2000 i 2001, 2002, 2003; Puchar Polski 2000 i 2001; wicemistrzostwo Polski 1997 i 1999; 3 miejsce w Final Four Pucharu CEV 2000; IV miejsca w Final Four Ligi Mistrzów w Opolu (2002) oraz III miejsca w Final Four Ligi Mistrzów w Mediolanie (2003). W 2003 roku przeszedł z Kędzierzyna do PZU AZSu Olsztyn, gdyż nie mógł z prezesem Pietrzykiem dość do porozumienia w sprawie kontraktu. Grał z numerem 14.

"Benek" swoje pierwsze siatkarskie kroki stawiał w MOSie Oława. Następnie udał się do Szkoły Mistrzostwa Sportowego w Rzeszowie. Po ukończeniu Szkoły został sprowadzony przez trenera Sucha do Mostostalu. Niestety młody środkowy nie od razu zyskał uznanie działaczy i trenerów Mosto. Postanowiono go wypożyczyć do Chełmca Wałbrzych. Gdy po roku wrócił do Kędzierzyna na stałe zagościł na parkiecie. Wkrótce zadomowił się w pierwszej szóstce i wraz ze swoim kolegą z SMS - Marcinem Prusem stanowił jedną z najgroźniejszych par środkowych w Polskiej Lidze. Wraz z Mosto osiągnął wiele sukcesów: Mistrz Polski 2000 i 2001, 2002, 2003, wicemistrz 1999, zdobywca Pucharu Polski 2000 i 2001, 3 miejsce w Final Four Pucharu CEV 2000 4 miejsce w Final Four Ligi Mistrzów 2002; 3 miejsce w Final Four Ligi Mistrzów 2003. Wkrótce został zauważony we Włochach. Jednak z niewiadomych przyczyn jego transfer do Padwy nie doszedł do skutku. Został na jeszcze jeden sezon w Mosto. Jednak w 2004 r. opuścił Mosto, podpisując kontrakt z EKSem Skrą Bełchatów, gdzie spędził dwa lata. Potem kolejne dwa lata występował udanie w barwach AZS-u Częstochowa. Po czterech latach w 2008 roku powrócił ku radości kibiców do Kędzierzyna.
Grał i nadal gra z numerem 10.

Waldemar Wspaniały w przeszłości prowadził Stilon Gorzów. Następnie przejął drużynę Mostostalu po Janie Suchu. W swojej kadrze miał tak dobrych zawodników, że sprowadził jedynie Sebastiana Świderskiego. Doprowadził klub do największych sukcesów: Mistrzostwa Polski (2000, 2001, 2002 i 2003), Pucharów Polski (2000, 2001 i 2002) ; III miejsca w Final Four Pucharu CEV (2000) IV miejsca w Final Four Ligi Mistrzów w Opolu (2002) oraz III miejsca w Final Four Ligi Mistrzów w Mediolanie (2003). Jego znakomite osiągnięcia w klubie zostały zauważone przez zarząd PZPS i Waldemar Wspaniały został zatrudniony do pracy z reprezentacją. W roku 2003 zrezygnował z kadry. Do dziś nie wiemy czy powodem tej rezygnacji była duża krytyka mediów co do łączenia funkcji trenera Mosto i reprezentacji czy też słabe wyniki Mostostalu w tym sezonie. Sześć miesięcy poźniej rozstał się także z Mostostalem. Tym razem nie z własnej woli. Po prostu prezes Mosto postanowił, że po słabym sezonie należy zmienić trenera i nie przedłużył kontraktu.

Roland jako jeden z nielicznych siatkarzy całą swoją profesjonalna karierę związał z Kędzierzynem. Tu stawiał swoje pierwsze siatkarskie kroki, tu uczył się podstaw tej gry, tu debiutował na parkietach. Udało mu się razem z kolegami wywalczyć awans do serii A i właśnie to uważa za swój największy sukces. Później był tylko zmiennikiem Pawła Papke i z boku oglądał wszystkie mecze o kolejne Mistrzostwa Polski, Puchary Polski, czy też walkę o najlepsze miejsce w Europejskich Pucharach. Za co podziwiamy Rolanda? Przede wszystkim za to, że umożliwił Mosto grę z najlepszymi, bo bez tego nie byłoby kolejnych sukcesów. Podoba nam się też przywiązanie do barw klubowych, bo dziś w sporcie niektórzy zapomnieli, że są jeszcze inne wartości niż pieniądze. Grał z numerem 2.

Popularny "Duszek" był swego czasu najlepszym libero w Europie. Jego perfekcyjne przyjęcia, a przede wszystkim znakomite obrony budziły uznanie wszystkich, którzy kochają tę dyscyplinę sportu. Przez wiele lat ten człowiek od czarnej roboty umożliwiał wyprowadzenie ataku, zagranie kombinacji. Niestety ostatnie lata nie były już tak pomyślne dla tego sympatycznego Słowaka. Kontuzje sprawiły, że część sezonu spędził poza parkietem, a wchodząc do gry bez pełnego przygotowania nie był w stanie grać na najwyższym poziomie. Pamiętajmy jednak tylko to, co było wielkie w grze tego znakomitego siatkarza. Grał z numerem 7.

Rafał Musielak spędził w Mostostalu okrągłe dziesięć lat i chociaż popularnością ustępował Sebastianowi Świderskiemu czy Pawłowi Papke, bez niego trudno wyobrazić sobie sukcesy pięciokrotnych mistrzów Polski. Obdarzony perfekcyjnym przyjęciem, znakomitym technicznym atakiem i nieprzyjemną dla przeciwnika zagrywką był ostoją Mostostalu w latach największych sukcesów. Sześć razy stawał na najwyższym podium Mistrzostw Polski (w tym pięć razy, grając w barwach Mosto), trzy razy fetował zdobycie Pucharu Polski, dwukrotnie występował w Final Four Ligi Mistrzów, plasując się najpierw na czwartym, a po roku na trzecim miejscu. Jest zawodnikiem, który przeszedł do historii opolskiej siatkówki w meczu pucharowym z Olimpiakosem Pireus, kiedy to dzięki znakomitej zagrywce doprowadził do zwycięstwa Mosto w trzecim secie, nie schodząc z pola zagrywki od stanu 18:24 do końca. Przez ostatnie lata trzy lata rzadko gościł na parkiecie. Walczył z licznymi kontuzjami i wierzył, że jeszcze wróci na boisko w pełni sprawny. Prezes Pietrzyk też liczył, ze pomoże zespołowi jako libero, ale i na tej pozycji przegrał walkę ze zdrowiem. Po zakończeniu sezonu 2005/2006 musiał pożegnać się z Mostostalem, zamykając w ten sposób definitywnie złoty okres w historii klubu i polskiej siatkówki. Grał z numerem 8.